Het Regionaal Waterprogramma 2022-2027 van de Provincie Zeeland voor grondwaterlichamen richt zich op de bescherming en verbetering van de grondwaterkwaliteit en -kwantiteit in Zeeland, in lijn met de Kaderrichtlijn Water (KRW). Het omvat chemische enhydrologische doelstellingen.. Belangrijke maatregelen zijn gericht op het tegengaan van vervuiling, het waarborgen van drinkwaterkwaliteit, en het duurzaam in stand houden van grondwaterreserves. Monitoring en evaluatie vinden plaats volgens KRW-vereisten, met speciale aandacht voor kwetsbare gebieden en hydrologische processen. Het programma wordt periodiek geëvalueerd en geactualiseerd, waarbij provincie, waterschappen en andere belanghebbenden nauw samenwerken. Doelen en Maatregelen: Het programma richt zich op het behalen van ecologische en chemische doelen zoals vastgesteld in de Kaderrichtlijn Water. Specifieke doelen zijn onder andere: -Reductie van verontreinigende stoffen.. -Monitoring van grondwaterstanden en kwaliteit. -Herstelmaatregelen in kwetsbare hydrologische zones. Datasets: De aangeboden datasets bevatten informatie over KRW-grondwaterlichamen, gestructureerd voor beleidsmatig gebruik en technische analyses. Indien nodig kunnen datasets worden gecombineerd tot één bestand voor een integrale analyse.

Forten, schansen en batterijen zijn zelfstandige, aan alle kanten te verdedigen vestingwerken, met een vier-, vijf- of zeshoekige hoofdvorm. Aanleg gebeurde vaak als onderdeel van een defensieve linie of stelling. Een schans is een klein type fort met meestal een ondersteunende functie in een linie. Hiervoor werd ook wel de benaming batterij gebruikt. Gemeenschappelijk bij forten, schansen en batterijen is de toepassing van wallen en grachten.

Agrarische zoekgebieden ontwerp 2023 ext_nat_nbpagzont023

Kartering van habitattypen Groote Gat 2010

Kartering van habitattypen Yerseke en Kapelse Moer 2015

Kartering van habitattypen Vogelkreek 2010

Voor de grenzen 150, 300, 1000, 1500, 3000 en 10000 mg Cl/l is de diepte van het grensvlak bepaald ten opzichte van NAP en maaiveld.

planmatige beplanting op een dijk met bomen of struiken.

Het zuidwestelijk zeekleigebied beslaat een groot deel van Zeeland en de Zuidhollandse eilanden. Het wordt chronologisch ingedeeld in oudland en nieuwland. Tot het oudland behoren Schouwen, een klein deel van Duiveland (rond Zierikzee), een deel van Tholen, het grootste gedeelte van Walcheren, de Zak van Zuid-Beveland, de Yerseke en Kapelse Moer, en enkele kleine, geïsoleerde gebieden in Oost en West Zeeuwsch-Vlaanderen. Sa_Text "Het oude zeekleilandschap heeft zich met name gevormd na de Romeinse Tijd, toen grote zee-inbraken het aanwezige veenpakket erodeerden of bedekten met een dikke laag zeezand en klei. Waar het veen standhield, is het later voor een groot deel vergraven voor de turf- en zoutwinning. Het oudland omvat de zee-afzettingen uit de Vroege Middeleeuwen (500-1000), bestaand uit zandige kreekruggen en laaggelegen, kalkloze poelgronden. Het ontstaan van kreekruggen heeft te maken met differentiële klink (klink = bodemdaling als gevolg van ontwatering). In eerste instantie lagen de kreken zelf als laagste onderdeel in het landschap. De flankerende oeverwallen, opgebouwd uit relatief grof materiaal, waren wat hoger dan de omgeving die bestond uit het resterende, eerder gevormde veen. Daarop werd veel fijner materiaal afgezet, voornamelijk zware klei. Op deze wijze ontstonden de poelgebieden. Toen de kreken verlandden, vulde de bedding zich met zandig en zavelig materiaal, net zolang tot de bedding dezelfde hoogte had als de oeverwallen. De poelgebieden bestonden inmiddels uit klei op veen, dat bij de ontwatering waarmee de ontginning gepaard ging, begon in te klinken. De bodem daalde. Omdat zand en zavel veel minder inklinken, bleven de voormalige kreekbeddingen als ruggen in het landschap achter. Door moer- en selnering (vergraving voor zout- en turfwinning, zie hieronder) kwamen de poelgebieden steeds lager te liggen, waardoor het hoogteverschil met de kreekruggronden groter werd. De eerste structurele bewoning op de kreekruggen vond plaats vanaf de 9e en 10e eeuw, met name op Walcheren en in het westelijk deel van Schouwen. De bewoners waren afkomstig van de eerder gevormde strandwallen, waar al vanaf de Bronstijd gewoond werd. Op de hoger gelegen ruggen werden akkers aangelegd en dorpen gebouwd; het wegenpatroon was eveneens van oudsher aan de kreekruggen gerelateerd. De poelgebieden werden gebruikt als weide en hooiland. Ook de schorren werden gebruikt als weide. In 1014 en 1042 teisterden zware stormen het Deltagebied; dit leidde tot het opwerpen van woonhoogtes van 1 tot 2 meter hoog. Enkele groeiden uit tot complete dorpsterpen, zoals bijvoorbeeld Kloetinge op Zuid-Beveland. In de 12e/13e eeuw werd een aantal individuele woonterpen opgehoogd tot kasteelbergjes (vliedbergen). De zware stormvloed van 1134 leidde tot de systematische omdijking van het oudland in het verloop van de 12e en 13e eeuw. Eerdere dammen en dijken werden in de dijkringen opgenomen. In de Late Middeleeuwen is men begonnen met het winnen van veen ten behoeve van de zout- en brandstofproductie. Dit werd gedaan door de vrij dunne kleilaag aan het maaiveld te verwijderen en het veen af te graven en te drogen. Voor de zoutwinning werd het veen enkele malen met zout water overgoten, totdat het daarvan verzadigd was. Na verbranding kon het zout uit de as worden gewonnen. Na de afgraving van het veen, werd de weggezette klei weer verspreid en bleef een ‘hollebollig’ (zeer onregelmatig) maaiveld achter, dat een stuk lager lag dan in de onvergraven situatie. Ten behoeve van de sel- en moernering zijn grote gebieden afgegraven, waardoor het voor de zee makkelijk werd zich bij dijkdoorbraak een weg in het land te banen. Daarnaast werd de afwatering van de ‘gemoerde’ gebieden bemoeilijkt en moest men watergangen graven."

Conceptplan Hydrologisch Meetnet Natuur Provincie Zeeland (versie 11/23) (NB: NIET publiceren; de bijbehorende viewer zit ook achter een wachtwoord)